رحم بر بلبل بی برگ و نوا نيست تو را ... التفاطی به اسيران بلا نيست تو را

ما اسير غم و اصلا غم ما نيست تو را ... با اسير غم خود رحم چرا نيست تو را

فارغ از عاشق غمناک نمی بايد بود ... جان من اين همه بی باک نمی بايد بود

همچو گل چند به روي همه خندان باشی ... همره غير به گلگشته گلستان باشی

هر زمان با دگری دست به گريبان باشی ... زان بيانديش که از کرده پشيمان باشی

جمع با جمع نباشند و پريشان باشی ... ياد حيرانی ما آری و حيران باشی

ما نباشيم که باشد که جفای تو کشد ... به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانه ی اغيار نمی بايد بود ... غير را شمع شب تار نمی بايد بود

همه جا با همه کس يار نمی بايد بود ... يار اغيار دل آزار نمی بايد بود

تشنه ی خون من زار نمی بايد بود ... تا بدين مرتبه خونخوار نمی بايد بود

من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست ... موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

ديگری جز تو مرا اين همه آزار نکرد ... جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هيچ ستمکار نکرد ... هيچ سنگين دل بيدادگر اين کار نکرد

اين ستم ها دگری با من بيمار نکرد ... هيچ کس اين همه آزار من زار نکرد

گر زآزردن من هست غرض مردن من ... مردم و آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگ دلی دل به تو دادن غلط است ... بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم اميد به روي تو گشادن غلط است ... روي پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است ... جان شيرين به تمنای تو دادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم ... چون شود خاک بر آن خاک زارت باشم

مدتی هست که حيرانمو تدبيری نيست ... عاشق بی سر و سامانمو تدبيری نيست

از غمت سر به گريبانمو تدبيری نيست ... خون دل رفته ز دامانمو تدبيری نيست

از جفای تو بدين سانمو تدبيری نيست ... چه توان کرد پشيمانمو تدبيری نيست

شرح درماندگی خود به که تقرير کنم ... عاجزم چاره ای من چيست چه تدبير کنم

نخل نو خيز گلستان جهان بسيار است ... گل اين باغ بسی سر به روان بسيار است

جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است ... ترک زرين کمر موی ميان بسيار است

با لب همچو شکر تنگ دهان بسيار است ... نه که غير از تو جوان نيست جوان بسيار است

ديگری اين همه بيداد به عاشق نکند ... قصد آزردن ياران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و می دانی تو ... به کمند تو گرفتارم و می دانی تو

از غم عشق تو بيمارم و می دانی تو ... داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو ... از براي تو چنين زارم و می دانی تو

از زبان تو حديثی نشنودم هرگز ... از تو شرمنده ای يک حرف نبودم هرگز

مکن آن نو که آزرده شوم از خوی ات ... دست بر دل نهم و پا بکشم از کوی ات

گوشه ايی گيرم و من بر نيايم سوی ات ... نکنم بار دگر ياد قد دلجوی ات

ديده پوشم ز تماشای رخ نيکوی ات ... سخنی گويم و شرمنده شوم از روی ات

بشنو پند مکن قصد دل آزرده ای خويش ... ورنه بسيار پشيمان شوی از کرده ای خويش

چند صبح آيم و از خاک درت شام روم ... از سر کوی تو خودکام به ناکام روم

صد دعا گويم و آزرده به دشنام روم ... از پی ات آيم و با من نشوی رام روم

دور دور از تو من تيره سرانجام روم ... نبود زهره که همراه تو يک گام روم

کس چرا اين همه سنگين دل و بد خو باشد ... جان من اين روشی نيست که نيکو باشد

از چه با من نشوی يار چه می پرهيزی ... يار شو با من بيمار چه می پر هيزی

چيست مانع ز من زار چه می پرهيزی ... بگشای لعل شکر بار چه می پرهيزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می پرهيزی ... نه حديثی کنی ازهار چه می پرهيزی

که تو را گفت که به ارباب وفا حرف مزن ... چين برافروزن و يکبار به ما حرف مزن

درد من کشته شمشير بلا می داند ... سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکن ام ساکن صحرای فنا می داند ... همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم همه کس طوق مرا می داند ... عاشق همچو من از نيست خدا می داند

چاره ای من کن و مگذار که بيچاره شوم ... سر خود گيرم و از کوی تو آواره شوم

از سر کوی تو با ديده ی تر خواهم رفت ... چهره آلوده به خونابه جگر خواهم رفت

تا نظر مي کنی از پيش نظر خواهم رفت ... گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت

نه که اين بار تو هر بار دگر خواهم رفت ... نيست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوی تو با خاک برابر باشم ... چند آمال جفای تو ستمگر باشم

چند پيش تو بقدر از همه کمتر باشم ... از تو چند ای بت بد کيش مکدر باشم

ميروم تا به سجود بت ديگر باشم ... باز اگر سجده کنم پيش تو کافر باشم

خود بگو از تو کشم ناز و تقابل تا کی ... طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کی

سبزه ای دامن نسرين تو را بنده شوم ... ابتدای خط مشکين تو را بنده شوم

چين بر ابرو زدن و کين تو را بنده شوم ... گره بر ابروی پر چين تو را بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکين تو را بنده شوم ... طرز محجوبی و آيين تو را بنده شوم

اله اله ز که اين قائله اندوخته ايی ... کيست استاد تو اينها ز که آموخته ايی

اين همه جور که من از پی هم می بينم ... زود خود را به سر کوی عدم می بينم

ديگران راحت و من اين همه غم می بينم ... همه کس خرم و من درد و الم می بينم

لطف بسيار طمع دارم و کم می بينم ... هستم و آزرده و بسيار ستم می بينم

خورده بر حرف درشت من آزرده مگير ... حرف آزرده درشتانه بود خرده مگير

آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم ... از تو قطع لطف و عنايت نکنم

پيش مردم زجفای تو حکايت نکنم ... همه جا قصه ی درد تو روايت نکنم

ديگر اين قصه ی بی حد و نهايت نکنم ... خويش را شهره ی هر شهر و ولايت نکنم

 این چه عشقیست که دردل دارم من ازاین عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت با زهم بازهم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کرده من عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر طپشی قصه عشق تو را می گوید

این چه عشقیست که دردل دارم من ازاین عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت با زهم بازهم کوشش باطل دارم

بخت اگر از تو جدایم کرده می گشایم گره از بخت چه باک

سرزمین عشق سر  ا نجام مرا بکشد تا به سرا پرده خاک

اگه داشتم تو رو دنیام یه صفای دیگه داشت

شب عشقم واسه من حال و هوای دیگه داشت

اگه داشتم تو رو روسوای عبادت می شدم

دلم این خسته یه عاشق یه خدای دیگه داشت

اگه داشتم تو رو اون قصه نویس

 واسه من یه قصه های دیگه داشت

می دونم زندگیم اینجوری نبود

 می دونم مرد عاشق یه شبای دیگه داشت

اگه داشتم تو رو اون میخونه که جای منه

شبا اونجا جای من یه بی نوای دیگه داشت

نمی گم با تو واسم گریه دیگه گریه نبود

با تو این زمزمه ها یه های هیه دیگه داشت

میدونم پیش تو اروم میشدم حتی اگه

قهر ونازت واسه من درد و بلای دیگه داشت

اگه یارم میشدی صاحب دنیات میشدم

فکر نکن چشمای تو یه عاشقای دیگه داشت

من تو را تا بی کران ها من تو را تا کهکشانها

از زمین تا اسمانها دوست دارم می پرستم

من تو را همچون اهورا من تو را همچون مسیحا

من تو را همچون عطر پاک گلها دوست دارم می پرستم

من تو را با هستی یه خود با وجودم

عاشقم با خون خود با تار و پودم

من تو را با لحظه هایه انتظارم

عاشقم با این نگاه بی قرارم

من تو را همچون پرستو یاسمن ها نسترن ها

من تو را با انچه هستی دوست دارم می پرستم

تا بلرزد زیر بازوهای سیمینت تنم

چهره یه زیبایه خود را ازرخ  من وا مگیر

جز به اغوش چمن  یا  دامن من جا مگیر

راز عشق خویش را اهسته خوان در گوش من

جستجو کن عشق را در گرمیه اغوش من

 اونا که تو زندگیشون قصه های خوب شنیدن

تو قمار زندگانی همجوربازی رو دیدن

اونا که تو خلوت شب شعرهایه حافظ و خوندن

همه راه و رفتن اما بر سردو راهی موندن

بهشون بگین که اینجا یه نفر همیشه مسته

یه نفر همیشه تنها سر اون کوچه نشسته

بهشون بگین که قصش مثه شاهنومه درازه

کی بوده کجا رسیده چه جوری باید بسازه

حالا قصه هاشو مستا تویه میخونه ها میگن

اما اون همیشه مست و تویه اونجا را نمیدن

دیگه نیست کمند دلها گیسوهایه رنگ برفش

دیگه میخونه جایی نیست که بیاد رو لبها حرفش

بزارین همه بدونن که به دست غم اسیره

اخرش یه شب همین جا سر این کوچه می میره

من امشب سر خوش و مست غزل خوانم

به جام می پناه اورده ام از غم گریزانم

گر از میخانه باز ایم مرا غم باز می جوید

روید ای دوستان من گوشه یه میخانه می مانم

دلم گرفت از آسمون

هم از زمين ,هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم دست رفاقت نميدم

امشب از اون شبهاست كه من دوباره د يونه بشم

تو مستي و بي خبري اسير ميخونه بشم

امشب از اون شبهاست كه من دلم ميخواد داد بزنم

تو شهر اين غريبه ها دردمو فرياد بزنم

دلم گرفت از آسمون

هم از زمين ,هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم دست رفاقت نميدم

از اين همه در به دري قلب من قيامته

چه فايده داره زندگي اين انتهاي طاقته

از اين همه در به دري دلم رسيده جون من

به داد من نميرسه خداي آسمون من

دلم گرفت از آسمون

هم از زمين ,هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم دست رفاقت نميدم

دلم گرفت از آسمون

هم از زمين ,هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم دست رفاقت نميدم

چرا با من ؟؟؟؟؟؟

                                       كه  مگو  حال  دل  سوخته  با  خامي  چند

پوسیدم ایجا آنقدر طوفان نوشتم

از اشکهای کهنه گلدان نوشتم

گندم نشان آخر تنهائیم بود

این حرف را با هر چه اطمینان نوشتم

یک بار هم آدم شدم گفتم خدایا

اما خدا را هم برای نان نوشتم...

و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پدرش منم

و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

  با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه، 

 رختخواب خرید ولی خواب نه،

 ساعت خرید ولی زمان نه،

 می توان مقام خرید ولی احترام نه،

می توان کتاب خرید ولی دانش نه،

دارو خرید ولی سلامتی نه، 

خانه خرید ولی زندگی نه

و بالاخره ، می توان قلب خرید، ولی عشق را نه.

دست خدا باشه ،که هس، هیشکی جلودار تو نیس

خدا بخواد همون میشه اینا دیگه کار تو نیس

اینجا تو این شهر بزرگ بین یه عده محتشم

بین اونایی که دارن یه عالمه حشم کشم

گاهی یه پیرمرد میاد یک شبه پادشا میشه

بنده خوب و خالص و ناب امام رضا میشه

اونجا تو دستگاه خدا هرچی میبینی واقعیس

پارتی و مارتی نداریم این دیگه دست بنده نیس

در غربت مزار خودم گریه ام گرفت

از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم را نواختم

از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می خزد و تو لبخند می زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید

از آسمان تار خودم گریه ام گرفت

--------

در غربت غروبی دلم گرفت

از زخم ریشه دار سکوتی دلم گرفت

وقتی که پرده دلم را گشودم

از ناله ی بی صدای دلم، دلم گرفت

هر روز می رود و باز تو لبخندی می زنی

اما من از بهار دلم، دلم گرفت

2-      مردان در صید عشق به وسعت نامتناهی نامردند؟!
تا وقتی مطمئن به تسخیر قلبی نشدند،عشق را گدایی میکنند،اما همین که مطمئن  شدند ، مردانگی را در کمال نامردی به جا می آورند.(دکنر شریعتی)

3-      خداوندا ! مگذار آنچه را که حق میدانم به خاطر آنچه که بد میدانند کتمان کنم.(دکتر شریعتی)

4-      من رقص دختران هندی را بیشتر از نماز پدر و مادرم دوست دارم. چون آنها از روی عشق و علاقه می رقصند ولی پدر و مادرم از روی عادت نماز می خوانند. (دکتر علی شریعتی)

من غلامی زغلامان توام یا زهرا

مستمندی به سر خان توام یا زهرا

اززمانی که به خودآمده ام فهمیدم

خاطر آشفته وحیران تو ام یازهرا

من دعا بودم ز روز ازل برلب تو

ذکری از نیمه سوزان تو ام یازهرا

متولد شده عشق تو ام بی بی جان

آه پرورده دامان توام یا زهرا

بیت الحزان دلم شاهد اشک سحرت

اشک آن دیده گریان تو ام یازهرا

از ال لطف تو شد شام حالم آری

تا ابد در خور احسان تو ام یا زهرا

شد یهودی زنخ چادرت اسلام شناس

فخرم ای بس که مسلمان توام یازهرا

ای یتیمان مدینه همه از پخت تو سیر

طالب لقمه ای نان تو ام یازهرا

من از تودل نمی برم اگرچه از تودلخورم

ا گرچه گفتی تو رو به خاطرات بسپرم

هنوزهم خیا ل کن، کنار تو نشسته ام

منی که در جوانیم به خاطرات  شکسته ا م

تودر سراب ماهیه شبونه خنده می کنی

منو شکست داده را خودت برنده می کنی

نیومدی و سالها نظر به جاده دوختم

بیا ببین که بی تو چه عاشقانه سوختم

رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزا

همیشه ماندگار من

صدابزن مرا شبی به غربتی که ساختی

به لحظه ا ی که عشق رابدون من شناختی