عشق بازی با طناب دار

boshra2214 — Thu, 12 Nov 2009 07:42:49 GMT

چنديست تمرين ميکنم

من مي توانم! مي شود!

آرام تلقين ميکنم.

حالم، نه، اصلآ خوب نيست...

تا بعد بهتر مي شود!!

فکري براي ِ اين دل ِ تنهاي ِ

غمگين ميکنم.

من مي پذيرم رفته اي،

و بر نمي گردي همين!

خود را براي ِ درک اين، صد بار تحسين ميکنم.

کم کم ز يادم مي روي،

اين روزگار و رسم اوست!

اين جمله را با تلخي اش

صد بار تضمين ميکنم.

boshra2214 — Thu, 12 Nov 2009 06:45:34 GMT

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت سرها در گريبان است

کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن ديدار ياران را

نگه جز پيش پا را ديد نتواند که ره تاريک لغزان است

وگر دست محبت سوی کس يازی

به اکراه آورد دست از بغل بيرون

که سرما سخت سوزان است

نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون ابری شود تاريک

چو ديوار ايستد در پيش چشمانت

نفس کين است پس ديگر چه داری چشم

زچشم دوستان دور يا نزديک؟

مسيحای جوانمرد من!ای ترسای پير پيرهن چرکين!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است.....آی.....

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای

منم منم ميهمان هر شبت لولی وش مغموم

منم من سنگ تیپا خورده رنجور

منم دشنام پست آفرينش نغمه ناجور

نه از رومم نه اززنگم همان بی رنگ بی رنگم

بيا بگشای در بگشای دلتنگم

حريفا ميزبانا ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج ميلرزد

تگرگی نيست مرگی نيست

صدايی گر شنيدی صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه ميگويی که بيگه شد. سحر شد.بامداد شد

فريبت می دهد برآسمان اين سرخی بعد از سحر گه نيست

حريفا گوش سرما برده است. اين يادگار سيلی سرد زمستان است

و قنديل سپهر تنگ ميدان.مرده يا زنده

به تابوت ستبر ظلمت.نه توی مرگ اندوده پنهان است

حريفا رو چراغ باده را بفروز شب با روز يکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير . درها بسته . سرها در گريبان. دستها پنهان

نفسها ابر. دلها خسته و غمگين

درختان اسکلتهای بلور آجين

زمين دل مرده. سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر ماه

زمستان است...

مهدی اخوان ثالث

boshra2214 — Thu, 12 Nov 2009 06:40:16 GMT

دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز
بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم
در آینه بر صورت خود خیره شدم باز
بند از سر گیسویم آهسته گشودم
عطر آوردم بر سر و بر سینه فشاندم
چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم
افشان کردم زلفم را بر سر شانه
در کنج لبم خالی آهسته نشاندم
گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست
تا مات شود زین همه افسونگری و ناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من
با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز
او نیست که در مردمک چشم سیاهم
تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند
این گیسوی افشان به چه کار آیدم امشب
کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند
او نیست که بوید چو در آغوش من افتد
دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را
ای آینه مردم من از حسرت و افسوس
او نیز که بر سینه فشارد بدنم را
من خیره به آینه و او گوش به من داشت
گفتم که چه سان حل کنی این مشکل ما را
بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

ای زن چه بگویم که شکستی دل ما را

boshra2214 — Thu, 12 Nov 2009 06:35:38 GMT


هنگامى که دو نفر از دست یکدیگر عصبانى هستند، قلب‌هایشان از یکدیگر فاصله می‌گیرد.آن‌ها براى این که...
استادى از شاگردانش پرسید: چرا ما وقتى عصبانى هستیم داد می‌زنیم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگین هستند صدایشان را بلند می‌کنند و سر هم داد می‌کشند؟ شاگردان فکرى کردند و یکى از آن‌ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم استاد پرسید: این که آرامشمان را از دست می‌دهیم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد می‌زنیم؟ آیا نمی‌توان با صداى ملایم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگین هستیم داد می‌زنیم؟ شاگردان هر کدام جواب‌هایى دادند امّا پاسخ‌هاى هیچکدام استاد را راضى نکرد. سرانجام او چنین توضیح داد: هنگامى که دو نفر از دست یکدیگر عصبانى هستند، قلب‌هایشان از یکدیگر فاصله می‌گیرد. آن‌ها براى این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد، این فاصله بیشتر است و آن‌ها باید صدایشان را بلندتر کنند. سپس استاد پرسید: هنگامى که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقى می‌افتد؟ آن‌ها سر هم داد نمی‌زنند بلکه خیلى به آرامى با هم صحبت می‌کنند. چرا؟ چون قلب‌هایشان خیلى به هم نزدیک است. فاصله قلب‌هاشان بسیار کم است. استاد ادامه داد: هنگامى که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد، چه اتفاقى می‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم نمی‌زنند و فقط در گوش هم نجوا می‌کنند و عشقشان باز هم به یکدیگر بیشتر می‌شود. سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بی‌نیاز می‌شوند و فقط به یکدیگر نگاه می‌کنند. این هنگامى است که دیگر هیچ فاصله‌اى بین قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد.

فریدون مشیری

boshra2214 — Thu, 12 Nov 2009 04:56:04 GMT

تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو نگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه در این خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی

boshra2214 — Wed, 11 Nov 2009 07:44:12 GMT

روزی مردی داخل چاله ای افتاد و بسیار دردش آمد …

یک روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ای!

یک دانشمند عمق چاله و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت!

یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد!

یک یوگیست به او گفت : این چاله و همچنین دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعیت وجود ندارند!!!

یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایین انداخت!

یک پرستار کنار چاله ایستاد و با او گریه کرد!

یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاله کرده بودند پیدا کند!

یک تقویت کننده فکر او را نصیحت کرد که : خواستن توانستن است!

یک فرد خوشبین به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات رو بشکنی!!!

سپس فرد بیسوادی گذشت و دست او را گرفت و او را از چاله بیرون آورد…!

آنکه می تواند انجام می دهد و آنکه نمی تواند انتقاد می کند. جرج برناردشاو

boshra2214 — Wed, 11 Nov 2009 07:40:44 GMT

با مردی كه در حال عبور بود برخورد کردم

اوو!! معذرت میخوام

من هم معذرت میخوام ,دقت نکردم

ما خیلی مؤدب بودیم ، من و این غریبه ,خداحافظی كردیم و به راهمان ادامه دادیم

اما در خانه با آنهایی كه دوستشان داریم چطور رفتار می كنیم

كمی بعد ازآنروز، در حال پختن شام بودم.دخترم خیلی آرام كنارم ایستاد همینكه برگشتم به اوخوردم وتقریبا" انداختمش با اخم گفتم: ”اه !! ازسرراه برو كنار“

قلب کوچکش شکست و رفت

نفهمیدم كه چقدر تند حرف زدم

وقتی توی رختخوابم بیدار بودم صدای آرام خدا در درونم گفت: وقتی با یك غریبه برخورد میكنی ، آداب معمول را رعایت میكنی
اما با بچه ای كه دوستش داری بد رفتار میكنی

برو به كف آشپزخانه نگاه كن. آنجا نزدیك در، چند گل پیدا میكنی .آنها گلهایی هستند كه او برایت آورده است.خودش آنها را چیده. صورتی و زرد و آبی

آرام ایستاده بود كه سورپرا یزت بكنه

هرگز اشكهایی كه چشمهای كوچیكشو پر كرده بود ندیدی

در این لحظه احساس حقارت كردم

اشكهایم سرازیرشدند.آرام رفتم و كنار تختش زانو زدم

بیدار شو كوچولو ، بیدار شو. اینا رو برای من چیدی؟

گفتم دخترم واقعاً متاسفم از رفتاری كه امروز داشتم
نمیبایست اون طور سرت
داد بکشم

گفت :اشکالی نداره من به هر حال دوستت دارم مامان

من هم دوستت دارم دخترم
و گلها رو هم دوست دارم
مخصوصا آبیه رو

گفت : اونا رو كنار درخت پیدا کرد م ورشون داشتم چون مثل تو خوشگلن
میدونستم دوستشون داری ، مخصوصا آبیه رو

آیا میدانید كه اگر فردا بمیرید شركتی كه در آن كار میكنید به آسانی در ظرف یك روز برای شما جانشینی می آورد؟

اما خانواده ای كه به جا میگذارید تا آخر عمر فقدان شما را احساس خواهد كرد.

و به این فكر كنید كه ما خود را وقف كارمیكنیم و نه خانواده مان

چه سرمایه گذاری
ناعاقلانه ای !!
اینطور فكر نمیكنید؟!!
به راستی كلمه
“خانواده“ یعنی چه ؟؟

boshra2214 — Wed, 11 Nov 2009 07:34:42 GMT

پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهر كوچكم از من پرسيد
من به او خنديدم
كمي ازرده دل و غمزده گفت
روي ديوارو روي درختان ديدم
باز هم خنديدم
گفت: من خودم ديدم كه مهران پسر همسايه
پنج وارونه به مينو ميداد
انقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد
بغلش كردم و بوسيدم و گفتم
روزي وقتي باران بي وقفه درد
سقف كوتاه دلت را خم كرد
بي گمان مي فهمي پنج وارونه چه معنا دارد

boshra2214 — Wed, 11 Nov 2009 07:32:07 GMT

باربارا 19 ساله و مايکل 21 ساله که عاشق هم شدند و قرار ازدواج گذاشتند.ان دو عاشق جوان خصوصيات مشترک فراواني داشتند.اول اينکه هر دو رمانتيک بودند و طرفدار"عشق افلاطوني"و نقطه اشتراک بعدي شان اينکه هر جفتشان اهل مطالعه مجلات خانوادگي.
ان روز که قرار بود ساعت 5 بعد از ظهر جلو سينما همديگر را ببينند و براي اجاره سالن عروسي بروند هر دو اخرين شماره مجله"عاشقانه"را خريده و تمام صفحاتش را خوانده بودند.از جمله"پانوشت صفحه14"که نوشته بود"براي اينکه بفهميد نامزدتان چقدر دوستتان دارد يک بار بدون خبر قبلي سر قرار نرويد اگر به سراغتان نيامد يعني دوستتان ندارد..."
"باربارا"و"مايکل"ديگر همديگر را نديدند افسوس که هيچکدامشان خبر نداشتند ديگري نيز پانوشت صفحه 14 را خوانده است........

boshra2214 — Mon, 09 Nov 2009 08:26:32 GMT

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان ميروم و انگشتانم را بر پوست کشيده شب ميکشم
چراغ هاي رابطه تاريک اند
چراغ هاي رابطه تاريک اند
کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخواهد برد
کسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد کرد
پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني ست .
(فروغ فرخزاد)